fragment uit 'de wondere wereld der getijden'......

"...en de nacht als pek om de verkleumde lichaampjes,
in vete drukte
letters de sfeer,
omdat het wit nog witter leek,
en de resten spraken van meer woorden ,
het verhaal gevangen in naaktheid.
en hij beet met zijn witte glazuur zonder enig schroom een stuk uit de mast.
de zeilen gleden als verstilde symphonieen naar beneden en verenigden zich met het zoute water, dat daar al die tijd hongerig het schouwspel had toegekeken.
daar viel hij van z'n voetstuk,
om dagen later licht uitgebeten te ontwaken in ant-artica..."

C.B.