fragment uit 'de wondere wereld der getijden'......

"...en de nacht als pek om de verkleumde lichaampjes,
in vete drukte
letters de sfeer,
omdat het wit nog witter leek,
en de resten spraken van meer woorden ,
het verhaal gevangen in naaktheid.
en hij beet met zijn witte glazuur zonder enig schroom een stuk uit de mast.
de zeilen gleden als verstilde symphonieen naar beneden en verenigden zich met het zoute water, dat daar al die tijd hongerig het schouwspel had toegekeken.
daar viel hij van z'n voetstuk,
om dagen later licht uitgebeten te ontwaken in ant-artica..."

C.B.

Andrea Doria 1953 - 1956

het water bracht haar
een onomkeerbaar
verhaal

te midden van al
berust op zandbank
stokt haar adem

kreten
verzand in moe metaal

herschreven
de ijle lucht in het kanaal


verzucht vergane glorie




C.B.

NU

zoals de as de tijd vertraagt
beweegt het leven
het geziene vermeerderd in verwarrende werveling
immers jij herkende de abstractie van het zicht
telkens herhalend de herweging
door en door
er was een eens
zoals er altijd verbleef
een verlangen
maar nu rustend in eigen draaiing
tot een hier gekomen
er zijn
nu


C.B.'08

Mijn ideale atelier-Claire Bänziger

“In wezen zijn wij slechts gedachten”

Een atelier vertegenwoordigt naar mijn idee de plek

waar gewerkt zal worden. Het dient als transformatieruimte

van het niets tot een beeld. De plek waar

dit werkproces plaatsvindt is in eerste instantie de

geest,vandaar de geest als ideale werkruimte. Om

in zo’n ruimte optimaal te kunnen functioneren

zijn er altijd basis voorwaarden die van mens tot

mens verschillen. Voor mij is het belangrijk dat

deze ruimte in eigen beheer is, dat ik bepaal welke

behoeften ik heb op het moment dat mijn werkproces

gaat beginnen. Storende elementen moeten

daarom buiten dit atelier blijven, zodat ik me over

kan geven aan een geconcentreerd of gepassioneerd

intensief werkproces al naar gelang de

noodzaak met betrekking tot het beeldend werk.

“Ruimte”……Is er één kamer met minder deuren als

je geest? De geest heeft geen zichtbare deuren,

maar is wel in staat continue signalen en indrukken

binnen te laten en naar buiten te brengen, het is

zelfs mogelijk bepaalde indrukken niet toe te laten

of tijdelijk op non actief te stellen. Omwille van

deze basis voorwaarden moet de geest in eerste

instantie flexibel zijn. Hij moet elk moment in

staat zijn die voorwaarden te scheppen waaronder

gewerkt kan worden. Ter inwijding van mijn ideale

ruimte eerst een gedicht.

Het gedicht vertegenwoordigt de eerste basis

behoefte, een lege ruimte, een vertrekpunt voor

een weloverwogen vervolg….



SCHRIJF LUCHT

Helder trek ik strepen door gedaan en gekeerd

Volg lijnen zacht en zilverwit

luchtspiegeling

en tegenover reikt het aangezicht

vervolg de lijnen van waar gedacht

gevoelige streken

helder trekt strepen door ik

gedaan en gekeerd vervolgt door schel gelach

waarbij gelaat betrekt in zilverwit

en gevoelig bedacht ik me deze weder kering

van te volgen lijnen in luchtspiegeling

heldere trektocht door lijnen en strepen

zilverwit niet schel, maar gevoelig in aangezicht

strekt hart en buiten voltrekt zich

wat reist en daar gelaten

vervolg ik

schrijf lucht





Nadat mijn ideale ruimte leeg is kan het werkproces

beginnen zou je denken… toch is dat niet

helemaal waar, immers van lucht bouwt men enkel

luchtkastelen, mijn ideale atelier heeft nog een

andere basisbehoefte, materiaal om mee te werken.

In deze is mijn materie elders als in de geest

te vinden. Vandaar dat mijn ideale werkruimte

in voortdurende verbinding staat met de ruimte

buiten mij. Samen vormen deze twee ruimtes

een groter veld waarbinnen het werkproces zich

afspeelt (in deze mogelijk te interpreteren als de

wereld als atelier,het leven als materie en voeding

voor het werkproces).



Ik ga op zoek, stel mijn atelier bloot aan de buitenwereld,

kijk helder om me heen, laat indrukken

binnen, vang verdreven gedachten terug in de

ruimte, speel met ze, uiteindelijk bepaald bezieling

van het moment de keuze. Mijn hartstreek bepaald

of het geziene datgene is wat ik zocht. De hartstreek

bepaald immers of er met bezieling gewerkt

kan worden. In wezen zijn deze twee, de geest en

de ziel, voortdurend in dialoog. Na kritische

reflectie van het zelf (in deze een verbinding tussen

“atelier” en hartstreek), legt het zelf een web

van verbindingslijnen, laat onbruikbare delen gaan.

Langzaam begint mijn werk vorm te krijgen, enkel

onzichtbaar als het is, zoekt het nu naar vormen

waarin het zich kan manifesteren.

Is het product van mijn geest dan het kunstwerk?

En kan het zijn dat de zichtbare vorm slecht een

illustratie is van mijn eigenlijke werk?





Het ideale atelier is immers niet te omschrijven

zonder na te denken over wat voor mij de ideale

vorm is waarin kunst zich kan manifesteren.

Hetgeen hierboven aan vraagstelling onderworpen

hoeft niet per definitie met een ja te worden beantwoord…

het hele bovengenoemde proces is gebaseerd

op het splijten van samenhangende gedeeltes

welke tot een nieuwe eenheid gemaakt kunnen

worden om op deze wijze delen die normaliter

onzichtbaar waren gebleven zichtbaar te maken.

De meest ideale vorm is daar aanwezig waar het

mogelijk blijkt het zichtbare en het onzichtbare te

laten versmelten.



C.B.'08

uit serie:fragmentatie

Donker Even-Licht

gewichtig is
niet enkel zwaar geladen
helder in zicht
met wezenlijke verplichting
tot zijn
ook soms die schakelaar
met één gebaar
weer stralend licht

C.B.'08

Slapende Reiziger

slapende reiziger

neemt tevens beeldtaal

omdat het verhaal

verblijft

in vele losgesneden
fragmenten

neem aan neem over
neem mee

langs mijn geest

versneden vlagen

en voortdurend

de essentiële bevraging

wat neem ik waar

en waar neem ik taal

Slapende Reiziger

Een waar neem ik taal
als niet gekozen
gegeven
het verhaal in vele losgesneden fragmenten
gedurende onwil en tevens in openheid
neem aan neem over neem mee
langs m’n geest het kermende geluid
van wrijving in woorden
dat zich in mij tot nieuw leven vormen zal
telkens weer de lading zwaarder
minder plaats voor het eigen
verlies gedaante in duistere overlading
van reizende woorden
totdat m’n geest me toespreekt
in overtuigende veronderstelling
dat het gaat om verzamelde woorden
en niets te doen heeft met taal

C.B.

Zincmeridian 5.5"

Zincmeridian 5.5
Expositie
Stadslab Sittard video nav deze expo is te bezichtigen via:
http://gallery.me.com/dezelak#100063

Exposanten:

Ralph Souren
Thomas Gobbelé
Hugo Königs
Sjoerd Vink
Claire Bänziger
Marco Wit
Jaap Annard

Hiaat in gesloten woordvoering