De appel als appèl

Giftige appels laten zich niet eten…..en lijnen leven een paradoxaal bestaan…..
Beschouwen enkel een transformatieruimte terug naar een zelfreflectie. Het is ruimer dan enkel de vlucht, het is bewegen….op de grens van het denken.
En er was, is enkel een sferisch ritme….de woorden als tikken van een tijdloos bestaan.
Het is, ruimer dan een vergezicht, de verloren passen tijdelijk hervonden in het jaargetij.
Daar waar herzien zich verhoudt tot wederzien, de belofte de onschuld is ontgroeid, rest enkel een echo.