"Daarginds bij de poort, daarginds was eens, nu enkel lijnen, geen metalen resten op de huid, geen sporen van huid aan de metalen ijzers die daar als blokkade hadden toegezien hoe de vleselijke massa zn doorgang tot andere dimensies bewerkstelligde.
Misschien waren adviezen gelijk aan intenties van individuen, misschien bestond er zelfs zoiets als een collectief weten, maar hoe waren de fundamenten van dit collectief weten ooit tot stand gekomen, was het niet enkel individuele waarneming en ervaring die eraan ten grondslag lagen.
Teleurstelling was misschien een te groot woord, omdat ik alle verwachtingen reeds al had vergeven. Mij kon het niet meer zoveel schelen, dat mensen die vooringenomenheid hanteerde om het zelf een houvast te geven. Misschien deed ik wel precies hetzelfde door geen houvast te verlangen. Eenzelfde vooringenomen houding om het niets als leidraad te mogen gebruiken? Hoe dan ook lag het niet in mn aard mensen van hun fundamenten te ontdoen, ook lag het niet in mn aard blokkades op te werpen, waar ik me enkel schuldig aan maakte was het nastreven van een individuele ruimte welk me de mogelijkheden gaf dingen te isoleren in dit niets om ze zo beter te bekijken."
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten